Cowsay é un programa que xenera imaxes ASCII dunha vaca cunha mensaxe.

Para instalar cowsay en Debian, Ubuntu e Kubuntu:

apt-get install cowsay

E para instalar en Archlinux:

pacman -S cowsay

Para amosar unha vaca cunha mensaxe personalizado soamente temos que escribir nun terminal:

cowsay Ola son unha super-vaca

Para modificar ollos e boca cuns parámetros predefinidos da vaca temos as opcións: b, d, g, p, s, t, w.

Un exemplo cun destas opcións poderías ser: cowsay -b Morro co sono

Para modificarlle os ollos á vaca temos o parámetro e, e para modificarlle a boca empregaremos o parámetro T. Por exemplo: cowsay -eXX -TU Ola!

Se desexamos que non apareceza unha vaca, na seguinte ruta temos moitas imaxes ASCII que podemos escoller:

cowsay -f /usr/share/cows/koala.cow Ola!

Para rematar, se desexas que a vaca saia sempre ao iniciar no terminal soamente hai que engadir o código no ficheiro: ~/.bashrc

Clonezilla

Existen dúas versións de Clonezilla:

• O Live ( empregado para as copias de seguridade e restauración da túa computadora persoal) .
• Server ( empregado para a clonación simultanea de moitos equipos en rede).

Agora explicarei dúas maneiras de facer un Live USB co Clonezilla.

1.-Live USB co UNetbootin

Unetbootin (Universal Netboot Installer) é un software multiplataforma que permite a instalación  dunha morea de distribucións GNU/Linux dende unha memoria USB ou dende un disco duro USB sen necesidade de empregar un cd ou dvd.

Para instalar o UNetbootin no noso Ubuntu, podémolo facer de dúas maneiras:

1. Descargando o arquivo dende a web oficial e instalalo.
2. Instalalo dende o Centro de Software ou Xestor de paquetes Synaptic.

Dende a web do Clonezilla, descargamos a imaxe .ISO para o Ubuntu 9.10 Karmic Koala.

Unha vez instalado o UNetbootin, en Distribution escollemos Clonezilla, selecionamos a imaxe do Clonezilla descargada anteriormente e dámoslle a OK.

Unha vez remate xa temos instalado o Clonezilla no USB, e soamente teremos que reiniciar a computadora e escoller na BIOS que arranque co USB.

2.-Live USB sen UNetbootin

1.- O primerio que faremos, será descargar dende a web do Clonezilla o arquivo .ZIP para o Ubuntu 9.10 Karmic Koala.

Agora, conectamos o USB á computadora. Abrimos un terminal e escribimos:  sudo fdisk -l /dev/sdb . Este comando nos amosará propiedades da memoria USB, e o máis importante, a ruta completa na que Ubuntu sitúa ao USB. Tería que saír algo así:

Disk /dev/sdb: 4043 MB, 4043309056 bytes
255 heads, 63 sectors/track, 491 cylinders
Units = cylinders of 16065 * 512 = 8225280 bytes
Disk identifier: 0x04dd5721

Device Boot      Start         End      Blocks   Id  System
/dev/sdb1   *           1         491     3943926    b  W95 FAT32

Agora formateamos o USB co sistema de arquivos FAT:  sudo mkfs.vfat -F 32 /dev/sdb1 e sairá algo coma isto:

mkfs.vfat 3.0.3 (18 May 2009)
mkfs.vfat: /dev/sdb1 contains a mounted file system.

2.-Descomprimimos o arquivo .ZIP no interior da memoria USB. É moi importante manter a estructura de directorios, por exemplo, o arquivo COPYING ( e resto) debe de estar na ruta /media/usb/COPYING

3.-Agora, para facer que a unidade USB sexa autoexecutable, primerio nos iremos cambiaremos de directorio: cd /media/usb/utils/linux e logo executaremos  sudo bash makeboot.sh /dev/sdb1 . Agora empezaronos a saír opcións no terminal sobre a creacióbn un arquivo autoexecutable,etc…Dámoslle a todo que si (YES).

Unha vez feito isto, soamente teremos que reiniciar a computador e escoller na BIOS que arranque co USB e sairanos a fiestra do Clonezilla:

Na miña computadora persoal teño a versión de Ubuntu 9.04 AMD64, e intentei instalar o Packet Tracer 5.0 versión i386, polo que non me deixaba instalalo. Pero atopei unha solución que non é moi fiable, pero que funciona, e de momento non me deu ningún erro.

Abrimos un terminal e imos ao directorio onde teñamos paquete .deb do Packet Tracer, e executamos :

sudo dpkg -i --force-all PacketTracer-5.0.i386.deb 

O único novo que apreciamos aquí é a orde –force-all, que o que fai é forzar máis aínda (que –force) a instalación; polo que non é un método moi seguro, xa que pode danar o sistema.

Packet Tracer é a ferramenta de aprendizaxe e simulación de redes interactivas para os instructores e alumnos de Cisco CCNA. Esta ferramente permítelle aos usuarios crear topoloxías de rede, configurar dispositivos, insertar paquetes e simular unha rede con múltiples representacións visuais.

Para descargar o Packet Tracer para Ubuntu en Taringa.

Cando usamos o teclado numérico no procedador de textos do OpenOffice e tecleamos un punto, pon unha coma. Para arranxar isto temos que seguir esta ruta:

Ferramentas -> Opcións -> Configuración de idioma -> Clave de separador decimal -> e desmarcamos a opción “Igual que a configuración local (,)”.

Nivel Nº 5 – Aplicación

• Http (HyperText Transfer Protocol): É o protocolo usado en cada transacción da Web (WWW). O hipertexto é o contido das páxinas web, e o protocolo de transferencia é o sistema mediante o cal envíanse as peticións de acceso a unha páxina e a resposta co contido. O porto empregado é o 80.
• Ftp (File Transport Protocol): É o protocolo de red para a transmisión de arquivos entre sistemas conectados a unha rede TCP, basado na arquitectura cliente-servidor. Dende un equipo cliente pódese conectar a un servidor para descargar arquivos dende el ou para enviarlle aquivos. O porto empregado é o 20.
• Ssh (Secure Shell): É un protocolo de rede e máis un programa, que permite conectarse a máquinas remotas a través dunha red. Permite manezar por completo a computadora mediante un intérprete de comandos, e tamén pode redirixir el tráfico dun nodo para poder executar programas gráficos se tenemos un servidor en funcionamento. O porto empregado é o 22.
• Telnet (Telecomunication Network): É o nome dun protocolo de rede (e do software que implementa o cliente), que permite acceder a outra máquina mediante a rede, para o seu manexo remoto coma se estivéramos diante de ela. Para que a conexión funcione, como en todos os servicios de Internet, a máquina que imos a acceder precisa ter un programa especial que reciba e xestione as conexións. O porto empregado é o 23.
• Https (HyperText Transfer Protocol Secure): É un protocolod e rede baseado no protocolo HTTP, destinado á transferencia segira de datos de hipertexto,é dicir, a versión segura de HTTP. O porto empregado é o 443.
• Smtp (Simple Mail Transfer Protocol): É un protocolo de rede basado en texto utilizado para o troco de mensaxes de enderezo electrónico entre computadoras máis outros dispositivos (PDA’s, teléfonos móviles, etc). O porto empregado é o 25, 587 e 465.
• Pop (Post Office Protocol): É un protocolo de rede utilizado en clientes locais de correo para obter ass mensaxes de emderezo electrónico almacenadas nun servidor remoto. O porto empregado é o 110 e 995 (cifrado).
• Snmp (Simple Network Management Protocol): É un protocolo que facilita el troco de información de administración entre dispositivos de rede. É parte da familia de protocolos TCP/IP, xa que permite aos administradores supervisar o funcionamiento da red, buscar e resolver os seus problemas, e planear o seu crecemento. O porto empregado é o 161.
• Dns (Domain Name Server): É un sistema de nomenclatura xerárquica para computadoras, servizos ou calquera recurso conectado a internet ou a unha rede privada. Este sistema asocia información variada con nomes de dominios asignados a cada un dos participantes. A súa función máis importante, é a tradución de nomes intanxibles en identificadores binarios asociados cos equipos conectador a rede. Isto faino co propósito de poder localizar e direccionar a estes equipos mundialmente. O porto empregado é o 53

Nivel Nº 4 – Transporte

• Tcp (Transmission-Control-Protocol): É un dos protocolos baixo os cales aséntase o núcleo da Internet. A versatilidade e robustez deste protocolo tornouno adecuado para redes globais, xa que este verifica se os datos envíanse de forma correcta, na secuencia apropiada e sen erros, pola rede. O TCP é un protocolo do nivel da capa de transporte (capa 4) do Modelo OSI e é sobre o cal asentan a maioría das aplicacións cibernéticas, como o SSH, FTP, HTTP — polo tanto, a World Wide Web.

• Udp (User Datagram Protocol): É un protcolo que permite o envío de datagramas a través da rede sen que se establecera previamente unha conexión, xa que o propio datagrama incorpora suficiente información de direccionamiento na súa cabeceira. Tampouco ten confirmación nin control de fluxo, polo que os paquetes poden adiantarse uns aos outros; e tampouco sábese si chegou correctamente, xa que non hai confirmación de entrega ou recepción.

Nivel Nº 3 – Rede

• IP (Internet Protocol): É un protocolo non orientado á conexión, usado tanto pola orixe como polo destino para a comunicación destes a través dunha rede de paquetes conmutados. Os datos nunha rede que se basea en IP son enviados en bloques coñecidos como paquetes ou datagramas (no protocolo IP estes termos adóitanse usar indistintamente).

Existen dúas maneiras de activar os portos USB no VirtualBox. Soamente decir que esta maneira só funciona dende a versión de Ubuntu 9.04 Jaunty Jackalope.

1) Unha das formas de facelo é mediante o uso do terminal; no que teremos que facer o seguinte:

• Engadir ao usuario do sistema no grupo vboxusers: $ sudo adduser USUARIO vboxusers
• Agora reiniciamos o sistema. E desta maneira, xa temos acceso aos dispositivos USB.

2) A segunda maneira de activar os portos USB no VirtualBox mediante no entorno gráfico.

• Sistema -> Administración -> Usuarios e grupos
• Escollemos o usuario ao que desexemos darlle permisos para o uso dos portos USB no VirtualBox e dámoslle a propiedades.

• Imos a xanela Privilexios do usuario, e prememos a opción Usar VirtualBox.

• Dámoslle a Aceptar e listo!

Fonte: manolosangoquiza

No ano 1977 xurde a arquitectura de redes OSI especificado pola organización ISO, co fin de promover a creación dunha serie de estándares que especificara un conxunto de protocolos que foran independentes do fabricante que o implementara, evitando desta forma a dependencia do cliente cun fabricante concreto,  e favorecendo así a competividade; xa que anos atrás cada fabricante establecía ás súas propias normas de conexión e transmisión, polo que era unha confusión para os cliente de redes de comunicación.

Polo tanto o que OSI pretendía facilitar as comunicación entre sistemas diferentes e impedir que ningunha das arquitecturas de outros fabricantes existentes adquirise unha posición hexemónica (especialmente SNA de IBM); pero foi demasido tarde a seu deseño e a súa publicación xa que o medelo TCP/IP levaba máis de 10 anos publicado, extendido e totalmente incorporado.

2. Ventaxas e inconvenientes.

Ventaxas:

• Non depende de ningún fabricante.
• Sirve como marco de referencia para describir e estudar as redes de comunicación existentes.
• É un modelo que permite traballar coa complexidade dos sistemas de comunicación de datos.
• División en capas que facilita a tansmisión da información.

Inconvintes:

• Dificultade a hora de entendelo debido a súa complexidade.
• Lévanse a cabo funcións similares en distintas capas.
• Non exite un equilibrio entre as funcións que realizan as capas.
• Foi desevolto moi tarda, xa que o modelo TCP/IP estaba moi extendido.

3. Gráfico dos niveis do modelo OSI.

4. Listado das 7 capas detallando as súas funcións e características.

1. Capa física: está ligada coa transmisión dos bits. É a capa de máis baixo nivel e encárgase de adecuar o sinal da información as características da canle ( modular - demodular ) xunto co transporte do fluxo de bits entre o emisor e o receptor a través do medio de transmisión ( pares trenzados, fibra óptica, etc.) . Encárgase da codificación da canle, de modular  o sinal en función da información a transmitir, multiplexación , etc. neste nivel especifícanse todos os aspectos eléctricos, conectores, medios de transmisión, etc.
2. Capa de enlace: Correspóndese ca segunda capa máis baixa e encárgase de funcións de control e garantizar unha transmisión fiable, libre de erros para que o resto das capas superiores  poidan manipular a información que lles chegou sen medo; tamén leva a cabo un control de fluxo para adecuar e axustar a velocidade de transmisión dos datos en función das características da rede e establecer un control de acceso ao medio compartido. Dentro deste nivel existen tres funcións básicas:  control de fluxo, control de erros e control de acceso o medio ( MAC, control de acceso ó medio e   LLC   control de fluxo e erros ).
3. Capa de rede: Encárgase de levar a cabo funcións coma a identificación de paquetes e o seu enrutamento a través da rede. Tamén pode dividir os paquetes en trozos máis pequenos  para aproveitar mellor o ancho da banda. Neste nivel, os routers poden levar a cabo un control de conxestión distribuindo os paquetes a través de distintos camiños, no caso necesario coa finalidade de evitar a saturación de certas ligazóns.
4. Capa de transporte: A súa función esencial é a do troceado e ensamblado dos paquetes nos que se divide a información e garantir a súa secuencialidade; leva a cabo o control de erros controlando os paquetes recibidos e garantindo  a súa retransmisión . As veces tamén leva a cabo funcións de control de fluxo , multiplexación e identificación a través de un número de porto.
5. Capa de sesión: Encárgase  de levar a cabo o control de sesións que se establecen sobre os servizos establecidos na rede ( HTTP, FTP, etc.) e emular unha comunicación dúplex. Tamén se levan a cabo funcións de sincronismo que permiten restablecer a comunicación en caso de algún corte. Tamén establece prioridades entre  as distintas sesións establecidas.
6. Capa de presentación: Define o formato de datos que vanse a intercambiar entre aplicacións, e ofrece os programas de usuario un conxunto de servicios  relacionados coa transformación dos datos como comprensión ( maior aproveitamento do ancho de banda aínda que provoque unha perda da información ) e o seu cifrado ( codifica a información garantindo confidencialidade ). Encárgase de adaptar os datos a forma en que serán tratados pola máquina.
7. Capa de aplicación: Proporciona un medio os programas de aplicación para que accedan o entorno de comunicacións OSI  garantizando transparencia o usuario , a través de unha interface de usuario , normalmente  GUI ( interfaz gráfica de usuario ) e tamén por LIU ( interfaz de usuario de liña de comandos).

Opinión persoal:

Google é unha empresa que busca el beneficio, coma outra calquera, e polo tanto o que lle interesa é ter un amplo mercado. Polo tanto, aceptarán o que hai e quedarán en China, aínda que teñan que censurar moitos contidos,xa que calquera censura, por moi sofisticada que sexa, ten requisitos por onde se pode colar algo contrario ao réxime. Se ao final, por un casual, marchan da China, daranlle unha victoria ao censor.

Nova Lei Antidescargas

Titulares de Novas:

• El gobierno presenta su reforma para cerrar webs de descargas Fonte: Elotrolado.net

• La ley  “antidescargas” inflama internet Fonte: elpais.com

• España: revuelta digital contra ley anti-descargas Fonte:rnw.nl



Opinión persoal:

Totalmente en desacordo estou coa lei antidescargas. É unha lei que privatiza a cultura dixital dándolle beneficios a uns, pero non a outros. Esta lei se consigue levarse a cabo poñerá trabas a circulación e expasión do coñecemente humano. O coñecemento humano pertence ao mundo, e esta lei di todo o contrario: o coñecemento humano pertence a uns poucos.

Preguntas e respostas sobre a nova lei antidescargas : derechoenred.com